Axcent - Adults

it's the economy, stupid!

Month: November 2014

Stop! On veut respirer! Stop! Geef ons ademruimte!

Stop! On veut respirer!

L’idée vient d’Axcent. Trois associations bruxelloises – à savoir Axcent vzw, le Centre de Formation Cardijn et Sagesse au Quotidien – lancent le 10 novembre 2014 un groupe de formation francophone interconvictionnel sur le thème TEMPS, ÉCONOMIE, CONVICTIONS.

Comment vivons-nous le temps ? D’où vient notre sentiment recurrent d’un temps « inhumain » ? Quelle en est logique ? Comment y résister ? Nos références convictionnelles, offrent-elles des alternatives pour un temps qui soit plus humain ?

Point de départ sont les expériences de vie des participants. Ils sont tous marqués par l’impact du temps. Le Centre de Formation Cardijn assurent le bon déroulement des recontres mensuelles en reliant les expériences personnelles de chacun et de chacune à un savoir plus large.

 

Stop! Geef ons ademruimte!

Het idee komt van Axcent. Drie verenigingen in Brussel, Axcent vzw, het Centre de Formation Cardijn en Sagesse au Quotidien lanceren op 10 november 2014 een interlevensbeschouwelijke vormingsgroep in het Frans rond het thema TIJD, ECONOMIE EN LEVENSOVERTUIGING.

Hoe beleven we de tijd? Waarom zitten we vaak met het gevoel dat hij “onmenselijk” is? Welke sociaal-economische logica ligt er aan ten grondslag? Hoe kunnen we er ons tegen verzetten? Biedt onze levensbeschouwelijke achtergrond een uitweg voor een humanere tijdsbeleving?

Vertrekpunt is de leefwereld van de deelnemers die allemaal op een of andere manier de tijd aan den lijve ondervinden. Het Centre de Formation Cardijn leidt de maandelijkse gesprekken in goede banen en verbindt de persoonlijke ervaring aan kennis en inzicht.

Dépliant ‘TEMPS’

“Eufemismen in een wereld van onrecht”: een paus die van geen wijken weet

Paus Franciscus ontving op 28 oktober jl deelnemers aan de Wereldontmoeting van de volksbewegingen. In aanwezigheid van vertegenwoordigers van arbeiders zonder land, werklozen, mijnwerkers, straatverkopers, migranten, marginalen en bewoners van sloppenwijken sprak hij andermaal ongezouten taal zonder een zweem van caritatieve neerbuigendheid.

Laten we het nog eens goed in onze oren knopen:

* Neen, hij is geen communist. Ben ik communist omdat ik het voor de armen opneem?

* Tot spijt van wie het benijdt: armen en andere slachtoffers van groeiende ongelijkheid zitten niet opgesloten in hun passiviteit. Ze zijn de protagonisten van hun eigen geschiedenis en organiseren zich, studeren, werken en sluiten de rangen voor meer solidariteit.

* Ja, solidariteit is inderdaad een bedreigd want bedreigend begrip dat haaks staat op de globalisering van de onverschilligheid en verzet aantekent tegen een mensbeeld waarin de arme “getemd en onschadelijk is gemaakt”.

* IEDEREEN heeft een onvoorwaardelijk recht op een stuk grond, een dak en werk. Een niet zo maar grond, maar vruchtbare grond die al te vaak door grondspeculatie wordt weggeroofd. En niet zo maar een dak, maar een huis, dat tussen andere leefbare huizen staat in een leefbare wijk die gevrijwaard is van hoogbouw en commerciële megacentra. En niet zo maar werk, maar waardig en naar waarde betaald werk dat zich onttrekt aan een economisch systeem dat een idolatrische knieval voor geld maakt en winst boven de mens plaatst.

* Een reminder aan ons eigen ingedommeld middenveld in Brussel en België dat allang geen stoorzender meer is maar de inschikkelijke uitvoerder van overheidsbeleid is geworden: “Wij willen dat men naar uw stem luistert die meestal niet wordt gehoord. Misschien wel omdat ze stoort, omdat uw schreeuw aanstoot geeft, omdat men bang is voor de verandering die u eist”. Zijn wij, als verenigingen van het middenveld, nog in staat te storen?

* “De grootsteden bieden talloze vormen van plezier en welzijn voor een gelukkige minderheid”.

* “Vreemd toch, het wemelt van eufemismen in de wereld van het onrecht. Men zegt de woorden niet met de nodige nauwkeurigheid, en de werkelijkheid gaat schuil achter het eufemisme. Een persoon die afgezonderd is, een persoon die opzij is gezet, een persoon die te lijden heeft van miserie en honger, is een “persoon zonder vaste verblijfplaats”: een elegante uitdrukking, niet? Misschien vergis ik me, maar over het algemeen verbergt er zich achter een eufemisme een misdaad”.

* “Honger is een misdaad”.

* “Ik herhaal , we maken de derde wereldoorlog mee, maar in stukken en brokken”.

 

© 2017 Axcent – Adults

Theme by Anders NorenUp ↑